Bramkarz idzie na księdza! Dzido: Tak samo ważne jak ratowanie piłki w bramce jest ratowanie człowieka

- Długo myślałem, że życie kręci się tylko wokół boiska. Sokół był moim światem: treningi, mecze, ludzie, drużyna. To była pasja, to była część mnie. Ale w pewnym momencie poczułem, że to za mało. Chcę czegoś więcej, czegoś, co daje sens i spokój - wyznaje.

Jego decyzja wzbudziła ogromne emocje. Dla wielu w Adamowie i okolicach Marcin był ikoną. - Niektórzy myślą, że zdradzam futbol. Może i tak to wygląda z zewnątrz. Ale ja po prostu idę tam, gdzie czuję powołanie. Piłka była wspaniała, ukształtowała mnie, nauczyła dyscypliny i pracy w drużynie. Teraz te same wartości chcę przenieść na życie duchowe - tłumaczy.

Marcin wspomina swoje początki w Sokołach. - Pierwszy raz w bramce poczułem, że to moje miejsce. Strach, adrenalina, radość po obronionym meczu. To wszystko było jak lekcja życia. Każdy mecz uczył cierpliwości, pokory i odpowiedzialności. Ale po latach tej adrenaliny potrzebowałem czegoś innego - mówi z uśmiechem, który łączy nostalgię i spokój.

Dziś nadal gra w Absolwencie Domaszewnica, ale już zupełnie inaczej. - To moja odskocznia, sposób na utrzymanie kontaktu ze sportem, ale priorytetem jest seminarium. Rzucam piłkę i idę tam, gdzie mogę naprawdę pomagać ludziom, rozwijać się duchowo i poznawać siebie - dodaje.

Marcin podkreśla, że decyzja o seminarium wcale nie była łatwa. - Wiele osób było zaskoczonych, niektórzy nie dowierzali. Ale nie szukałem łatwych dróg. Każdy, kto mnie zna, wie, że zawsze stawiałem na wyzwania. Teraz wyzwanie jest inne – codzienna praca nad sobą, modlitwa, nauka. Ale tak samo ważne jak ratowanie piłki w bramce jest ratowanie człowieka – siebie i innych - mówi.

Zdradzając swoją piłkarską przeszłość, Marcin pokazuje, że życie potrafi zaskakiwać. - Nie odcinam się od przeszłości. Piłka dała mi fundamenty, a teraz buduję coś nowego. Rzucam piłkę, idę do seminarium i czuję, że to moja droga. To jest mój moment, moje powołanie - kończy.